🛑دلالت آیه 105 سوره انبیاء بر حکومت جهانی امام زمان(عج)
🔻در سوره مبارکه انبیاء (آیات 105) مىخوانیم:
«وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ»
و البته ما بعد از تورات در زبور نوشتیم که همانا (مُلک و فرمانروایی)زمین را بندگان صالح من به ارث خواهند برد.
📍نکاتی مهم در مورد این آیه مبارکه:
➖«ارض» به مجموع کره زمین گفته مى شود و سراسر جهان را فرا مى گیرد.
➖«ارث» در لغت به معنى چیزى است که بدون معامله و داد و ستد به دست کسى مى افتد، ولى در بعضى موارد از قرآن کریم، ارث به تسلّط و پیروزى یک قوم صالح بر ناصالحان و در اختیار گرفتن مواهب و امکانات آنها گفته شده است.
➖«زبور» در اصل به معنى هرگونه کتاب و نوشته است ولى معمولا به کتاب «داوود» که در عهد قدیم از آن تعبیر به «مزامیر داوود» شده اطلاق مى گردد و آن كتاب نازل شده بر داوود نبیّ است که مجموعه اى از مناجاتها و نیایشها و اندرزها میباشد، این احتمال نیز وجود دارد که زبور تمام کتب آسمانى پیشین (قبل از قرآن) بوده باشد.
➖«ذکر» در اصل به معنى هر چیزى است که مایه تذکّر و یادآورى باشد ولى در آیه فوق به کتاب آسمانى موسى(ع) که همان تورات است تفسیر گردیده به قرینه این که قبل از زبور معرّفى شده است. و طبق تفسیر دیگرى «ذکر» اشاره به قرآن مجید است زیرا که در خود آیات قرآن این عنوان به قرآن گفته شده (إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ_آیه 27 سوره تکویر)
و بنابر این قول، آن وقت بعد از قرآن بودن زبور با اینکه قبل از آن نازل شده عیبی ندارد، چون مراد از بعدیت، بعدیّت رتبی است نه زمانی.(والله العالم)
➖«صالح» به معنى شایسته و صلاحیت دار است و هنگامى که بطور مطلق گفته شود صلاحیّت و شایستگى از تمام ابعاد کمالی را فرا مى گیرد، شایستگى علمى، شایستگى اخلاقى، شایستگى از نظر ایمان و تقوى و آگاهى و مدیریت.
♦️ذکر این موضوع در زبور (اگر به معنى همه کتب آسمانى پیشین باشد) دلیل بر آن است که این موضوع در همه کتابهاى آسمانى به عنوان یک اصل ثابت وجود داشته است.
و اگر هم منظور از آن کتاب داوود بوده باشد شاید به تناسب آن است که حضرت داوود حکومت وسیع و پهناورى داشت که در مسیر حقّ و عدالت و منافع انسانها بود، اگرچه جنبه منطقه اى داشت و فراگیر همه جهان نبود ولى در زبور به او بشارت داده شد که یک حکومت فراگیر جهانى بر پایه آزادى و امنیّت و عدالت در انتظار جهانیان خواهد بود. یعنى عاقبت بندگان صالح الهی(ذوات قدسیه معصومین)، وارث همه میراثها و مواهب زمین خواهند شد. هم وارث حکومت مادّى و هم حکومت معنوى.
♦️در پاره اى از روایات که در تفسیر آیه فوق آمده تعبیرات روشنتر و صریحترى در این زمینه دیده مى شود. از جمله در تفسیر معروف «مجمع البیان» در ذیل آیه فوق از امام باقر علیه السلام نقل است:
«هُمْ اَصْحابُ الْمَهْدىِّ فى آخِرِ الزَّمانِ»
ایشان همان یاران مهدى(علیه السلام) در آخر الزّمان میباشند.
همان مردان و زنان خود ساخته اى که وارث همه میراثهاى زمین خواهند شد و شایستگى این رسالت بزرگ را خواهند داشت.
♦️جالب توجّه اینکه، در کتاب «مزامیر داوود» که امروز جزء کتب عهد قدیم (تورات) است عین این موضوع به تعبیرات گوناگون دیده مى شود:
♦️از جمله در مزمور 37 مى خوانیم:
زیرا که شریران منقطع خواهند شد و اما متوکّلان به خداوند وارث زمین خواهند شد، هان بعد از اندک مدّتى شریر نخواهند بود... امّا حکیمان وارث زمین خواهند شد.
♦️در همان «مزمور 37» همین موضوع به تعبیرات دیگرى نیز آمده است:
«... زیرا متبرّکان خداوند وارث زمین خواهند شد، امّا ملعونان وى منقطع خواهند شد ـ صدیقان وارث زمین شده ابداً(همیشه) در آن ساکن خواهند شد»(*)
♦️همانگونه که ملاحظه مى کنید کلمه صالحون که در قرآن آمده کلمه جامعى است که هم «حکیمان» و هم «صدّیقان» و هم «متوکّلان» و هم «متبرکان» را در بر مى گیرد.
*جمله هاى فوق، از ترجمه توراتی است که در سال 1878 میلادى توسّط مجمع ترجمه کتب مقدّسه(واقع در لندن)، به فارسى برگردانده شده است.
🤲اَللّـهُمَّ اَرِنِی الطَّلْعَةَ الرَّشيدَةَ وَ الْغُرَّةَ الْحَميدَةَ